آدمهای ساده را دوست دارم.

همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند.

همان ها که برای همه لبخند دارند.

همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند.

آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعتها تماشا کرد.

عمرشان کوتاه است،از بس که هر کسی از راه می رسد،

یا از آنها سوء استفاده می کند یا زمینشان میزند و

یا درس ساده نبودن به آنها می دهد . . .

آدم های ساده را دوست دارم.

آنان بوی ناب “آدم” میدهند.